yumruk kadar kalp...

yumruk kadar, fakat can sarması bir kalbin anlaması aşkîliği nispetince.. 'aşk', anlamak gibi büyük ve ağır bir yükü getirip kalbin kapısına bırakır..
anlamanın kıyısına gelip kuyusuna düşünce, artık yalnızca görmek istediklerine bakar, gördüğünce de acı çekersin; değil mi ki artık revize edilemeyecek kadar çığırından çıkmıştır dünya ve anlayan anladığının ıstırabını çekmeye mahkûm..
çare yok, dünya dönecek, olan olacak, her şeye akacak, sen kalbini öldürmemenin yoluna bakacaksın; artık hayâl ya da masal, ya da gerçek; bir kalbi yaşatan her neyse..

sen bilmesen de bunu, biri için 'masal'sındır; tutunduğu.. ordan bakınca gerçekliğine gerçekçiliğine, ne kadar saçma gelse de bu, bu da birinin kendince bir gerçeğidir işte..

izahı zor!. inanıp inanmaması da sana kalmıştır..

"yalnızlık" dedikleri...

“yalnızlığına kaç dostum, yalnızlığına.. oraya, sert ve sağlam bir havanın estiği yere.. senin yazgın sinek kovalamak değil” demiş o alman delisi..

demek seviyo ki yalnızlığı, yalnızları öyle diyo!. bi ‘yalnızlık’ gördüğünde yanıbaşında kayıtsız kalamıyo, bi yalnız gördüğünde yalnızlığına sataşmasa onun yalnızlığı da çatlıyo ortasından, yaklaşıp bakmasa, sormasa niye diye, canı yanıyo?!.

bu işin ucunda fena terslenmek de var, ama olsun; her yalnız tersler yalnızlığına sinsice olmasa da sessiz yaklaşan bi başka yalnızlık gördüğünde ve elbette de niyetini anlayana kadar..

neyse!. işte o da kucağında emzirerek büyütmüş katilini işte, onun yalnızlığı da göğsüne bastırdığı, kanatarak emzirdiği, doymak bilmeyen quasimodo, onun da kendini dünyada yalnız olmadığını hissettirecek bi biri, bişeyi yok; ve yok yalnızlığına tutsaklığında gelip bulacak, bi tas su verecek bi esmeralda’sı?!.

yalnızlık yalnızlığı besler, ağlamak ağlamayı, yazmak da yazmayı.. yalnızlık sonsuz kelime üretiyor, kelimeler çoğaldıkça da artıyor yalnızlık.. ve yalnızlık fena söyletiyor.. meselâ bi “yalnızlık” yazsak şu guugıl teyzenin kalçasına, milyar trilyon ‘yalnız’ ve ‘yalnızlık’ getirir karşımıza.. 

başka bişey söylüyor olmalı, ya da ben böyle anladım; “yalnızlık = kelimesiz kalmak” diyeni.. içimizden bi başka biri de “susmak en büyük hâlidir aşkın!”.. “öyleyse” diyor, “… aşk yine istisnasız yalnızlığa, yalnızlık da suskuya çıkar” demekle belki de arayı bağlıyor..

yalnızlık yalnızca kendiyle çiftleşir.. erselik bişe, partenogenes; 7/24/365, kendi kendini dölleyen, bi ömür habire hamile bırakan kendini, yeni yalnızlıklar doğurmak için..

pek doğurgandır yani yalnızlık; hep kendini doğurur.. ebesi de kendidir; kendi elleriyle doğurtur kendi yalnızlığını..

gururludur da yalnızlık, kıl aldırmaz meselâ o hep havada burnundan, bırak tek tane bi kıl çekebilmeyi, yere düşse eğilip almaz gururundan.. o kadar yani!. ama;

kuru kuru da bi gurur, guru guru gurur, “guru guru gurbanın olim!” bi gurur!.

yalnızlık’ içi doldurulamayan kelime-sonsuz kavram..

hakkında yalnızca kendimizi bağlayacak çok şey söyleyecek kadar da, kendimizce çok iyi de tanıyoruz onu.. bundan bir fazlasına bir kelimelik dahî bir şerh koymakla üstüne doymak bilmeyen bir canavar yaratırız ancak; avladığımız değil, bizi avlayan kelimelerle..

belki de tam da burda, ‘allah kabul etsin cümle yalnızlıklar’ımızı diyip kapamalı konuyu?!. ama, öyle kolayca kapancak bi konu da değil, fazlasıyla netâmeli!.

işte, yalnızlığı kiminin ‘beyaz atlı, tek prens’i, kimininse, hani de şair demesi; ‘pasaklı kontes’i!.

…

lan niçe!. “yalnızlık” falan dedin ya, böyle uç uçuk ilintiler kurdum da, kendimce sanki ben de pek haklıymışım gibi geldi bana?!. sen ne diyosun?!!

sevgili güzün apla!.

biliyorsunuz, size yıllardır sorunlarımı açarım, sağolun var olun, siz de yakından ilgilenir, çözersiniz!. yine çok ciddi, hayatî derecede mühim bi sorun meselem var güzün apla; 'yorum' meselem!. biliyorum, şimdi "sen de amma sorunlusun be evlâdım, habire sorun getiriyon?!. hem yorum da ne, insanın yorum diye bi sorunu mu olur?!!" dediğinizi duyar gibiyim ve çok da haklısınız!. insanoğlunun ve kızının genel olarak böyle bi sorunu yok, 'yorum' özel bi sorun, benim sorunum!. zaten de özel olmasa size getirip neden meşgûl edeyim, değil mi?!.

biliyorsunuz güzün apla, töbebillah ve hâşâ da bi yazar neyi olmasam da hakikaten iyi bi okurum ben, hakkaten da sıkı yazan, çoğu da kendine yazanların kıyıda köşede kalmış ne kadar günlük sayfası varsa bulur, ciddi okur, nadirattan da olsa bağzı yazılara konuyla ilgili duygu ve düşüncelerimi dökerim, dayanamayıp; ama ürke korka, tırsa tırsa, utana sıkıla da..

müsaadeniz olursa arz ediim güzün apla!. geçtiğimiz epey bi zaman önce başıma bi bişe gelmişti benim o kronik 'yorum' sorunum yüzünden.. şahane bi yazı yazmıştı biri.. üstündeki bi kutucukta “yorumunuzu buraya bırakabilirsiniz” diye bi not da mevcuttu.. sanırım bundan cesaret almış, ben de bi düşüncelerimi bi döküiim diyip, ama bi yandan da Allaha da sığınıp bi iki satır bi not düşmüştüm altına;
ama… hay eşşek depsindi, yazmaz olaydım!. kıyameti kopardı.. bi zılgıt, bi fırça, bi hakaretler, demediğini bırakmadı; yok ben kim miymişim, kim oluyomuşum, niye de gelip yorum bırakıyomuşum, orda ne demek istiyormuşum, falan?!.
bakın, şurda ekmek musaf çarpsın ki bak güzün apla, walla da bak bi kim kimse değildim ve bişe de demek istememiştim; sıradan ama sıkı bi okur olup ve sadece de yazıyı çok beyenip, bayaa da bi etkilenip, yazıyla ilgili ve aynı minval üzre, duygu ve düşüncelerimi bırakmıştım acizane.. durum böyleyken, durduk yere yazı sahibinin/sahibesinin güzel kalemi, enfes Türkçesiyle; o enfes yazısıyla hiç mi hiç bağdaştıramasam da fırçanın kralını kraliçesini prensini prensesini yemiştim daha o dakika..

o günü hiç unutamıyorum güzün apla!. hayatımın en kötü olmasa da, kendimi çok kötü hissettiğim günlerinden biriydi!. bi kötü olduydum, bi kötü olduydum, sorma!. kendimi çok fena aşağılanmış hissettim.. aylarca hâttâ yıllarca geçmedi yediğim fırçanın etkisi, tek kelime yorum falan yazamaz olduydum hiçbi yazıya..

hatırladıkça sanki dün olmuş gibi, hani de “istikbaline baktıkça titreyen mücrim gibi”; hâlâ da tir tir titriyorum..

yani o günden beri bende acaip bi ‘yorumofobi’ oluştu.. o gün bugündür çok tırsıyorum okunası bulduğum yazılara yorum yapmaktan..

güzün apla!. yine deli gibi okuyorum günlük sayfalarını, ama nası da sevdiğim bişeyken, çok da isterken bi yorum neyi yapamıyorum, çünkü yediğim bini bi para zılgıt geliyo aklıma, insan görmüş asosyal bi kutup ayısı gibi kaçıyorum yorum yapmaktan..

“madem de böyle acaip bi tepkiyle karşılaştığın menfur bi olay yaşadın, yorma o zaman evlâdım!.” diyceksiniz biliyorum, ama ben sıkı bi kalemden çıkmış, adam gibi yazılara yorum yazmadan da duramam ki, yorum yazan yerlerimde şirpençe çıkar emîn olun!.

ne yapmalıyım, bilmiyorum güzün apla!. lütfen bi çıkış yolu gösterin, çok çaresizim!.

gönül diyo ki...

... ‘biri okusun endişesi olmadan yazmak, terk edilmiş bi istasyonun duygusal inei-öküzü olmayıp, oturup saatlerce, hiç gelmeyecek bi treni beklememekle aynı şeydir’

tek bişe anlamadım sözlerinden ama, gönül böyle diyo kestirmeden gidip..

sanırım aslında demek istediği;

birinin bi yazar bi şair, bi iddiası neyi, dolayısıyla birileri gelsin, uğrasın, okusun derdi de olmadan, kendine çalıp kendi söyleyeceği, kendi dinleyeceği, kendini dinleyeceği, şu sonsuz sanal dünyada sebil bi ‘günlük, bilog’ sayfası edinip oraya yazıyor olması..

bi başka ifadeyle, bu sayfalar;

bi kimi kimseyi de bağlamadan, kişinin dilediğince karalayacağı sınırsız bi şahsî duvar, 'bilog'u geldiğinde içine gönlünce 'biloglama' imkânı veren, uçsuz bucaksız bi arazidir..
‘kimse üstüne alınmasın şurda, kendime yazı(lı)yorum!.’ modeli bişey yani!.
tüm bunlar aynı zamanda 'marifetsizsen hayatta, doal olarak bi iltifat neyi beklentin de hayatta olmaz!.' anlamına da gelir..
...
hangi gaste, dergi ya da bu tür başka bişey, hiç de bi yazar-çizer olmayan bi ‘yazar’a kapılarını ardına kadar açıp, köşelerinde bi yer ayırıp, böyle boş beleş bi imkân sunabilir ki?!.

bu insancıl yaklaşımları, üstün, üstelik de meccanî hizmetleri için fena kutluyorum kendilerini burdan!.

sonra, sustuk..

... isyan ateşi, 'insan' kaygısı, yaşamak acısı, ne varsa biriktirdiğimiz içimizde, içimize kusar gibi sustuk..

hedef gözetmeksizin, salvo sallamalar..

kendimle iyi kafa yapıyor, iyi de buluyorum.. insan kendiyle dalga geçmesini bilmeli; yaşamaktan yıpranıp gün gün de eksilen çeyrek aklım böyle diyor..

niçe, “herkes sevdiğini öldürür ennihâyet!” demiş!. sahiden de böyle değil mi?!.
ama hiç sevmediğini daha çok öldürüyo!.

meselâ, kendi wudubebeğime kendim batırıyorum dilimin en sivri yanının en keskin kelimelerini; tam kalbine ve ama kansız.. her gün, günde milyon kez yaparım da bunu zavallı gıkını bile çıkarmaz..

alışıktır yani.. gerek duyup bişey diyceksen eğer, esirgeme bu yüzden sen de en kanlı, en zehirli, en keskin kelimelerini.. ve pekâlâ da muktedirsin de buna!.
kelimelerinin göze göz dişe diş, kaçınılmaz vuruşmalarda, gerektiğinde nasıl da kan dökeceğini iyi bilen, kınından sıyrılmış keskin bir kılıç, dokunduğunda nasıl da zehir akıtabilecek bir bıçak da olduğunu biliyorum.. 

bir kehânet de değil bu; dilin sen dilediğinde nasıl da yakıcı kelimelere hazır.. bunu hissedebiliyor, anlayabiliyorum..
bu kadar değil elbet!. sanki adım gibi bildiğimden sanki emin olduğum, sanki de hiç yanılmıyormuşum gibi hisse kapıldığım bişe daha var; en ölümcül yaralara merhem, hayat iksiri gibi kelimelerinin de olduğu, dilinin bi prenses lisanı kadar zarif, anne gibi müşfik, bazen onun da ötesine geçmesi gereken zamanlarda anne merhametinden de elzem bir cerrah neşteri olduğu hissi..
yani; hepsine eyvallah!. hadi!.

daha onaltıydı...

... hayatın vızır vızır otobanında ne ölümlerle ne harmandalları, ne misketler oynadıydı..

korkusuz, kıvırmasızdı; ne korkuyu ne kıvırmayı öğretemedilerdi.. zaten de zavallı gariban anasını hayatın en dip yerlerinde, uçurum kıyılarında dolanıp, bilmez korkusuz, en tehlikeyi dibine kadar yaşamak gerçeği öptüydü; zekâ kıtlığından değil, aşırı serseri, yöneltilemez bi ruhtan.. ama aynı zamanda, duyduğu ilk ‘insan’ sese koşacak imkânsız da bi salaklıktan..

böyle bi salak olunca, hep birilerinin oyuncak ayısı olursun; soğuk korkulu karanlık gecelerde ihtiyaçları olduğunda, aramaya da gerek yok, hemen ellerinin altında; bulur, sarılır uyurlar mışıl mışıl, gün ışıyıp korkuları gidince de, bi dahaki ihtiyaçlarına dek kaldırıp bi kenara atarlar.. bu, mecaz falan değil, gerçek anlamda 'bazı insanoğlusu azcık da puşttur' demek..

ve;

ele avuca gelmez, boyun eğmezken sırf şu angut 'insan sevgisi', orozmu 'romantizmi' yüzünden birilerinin oyuncak ayısı olmuşlara ben kadar da üzülen yoktur..

güzün apla'ya açık mektup!.

rüyamda rüya gibi bi sevgilim vardı güzün apla, adı da 'rüyâ'!. kendisini doğru dürüst bi göremeden daha, rüyamda terk ettiydi beni.. sonra, duydum ki en yakın arkadaşımla, en yakın bi zamanda, en yakın bi yerde dünya evine giriyomuş.. etiler’de eltimlerin hemen yanında ev bile tutmuşlar..

ona tıvıttırdan, taverna müzüğümüzün taçsız kralı ümit besen abimizin o çok ama çok etkilendiğim, koli koli selpak ıslattığım meşhur bestesi eşliğinde mesaj attım; “sevgilim!. nikahına çağırmazsan beni, inan çok kırılırım bak, âhım kalır terbiyesizim!” dedim..

hâttâ, istesin; şahidi bile olurum!.

ayıp etmiş miyim?!

zaalim bi prenses sevdim...

... adı 'aşk'!.

bakın prensesim, hayatı artık suçlamıyorum, dönüp kendime bakıyorum; gördüğüm yine hayata yabanî, dünyadan bihaber ilkel bi sıır, yine sobalık ya da zopalık bi ‘odun’?!!. yani daha önce de dediğim ve yine gördüğünüz gibi, iğneyi de çuvaldızı da kendime batırıyor, kendimi nodulluyorum şurda.. bu da kimseyle tek bi derdim, meselem yok demektir..

yalnızca koyunlar mı kendi bacaandan asılır?!!. sıırlar da!. işte, bakın gözünüzün önünde kendi bacağımdan asıyorum kendimi hayatın çengeline ve hem de artık insan içinde!. bakın, artık insan içine de çıkıyorum inimden!. artık kendi kendime konuşmuyorum yani!.

denedim, çok iiiymiş, insan kaçırıyomuş.. gören kaçıyo.. asosyal sosyopat ilkel görgüsüz kılıksız kaba serseri görünümlü tiplerden de kaçılır yani normal olarak, boynuna atlıycak değiller ya?!. çocukluğumuzda kız kaçıran diye bişe vardı, onun gibi..

böyle hem kel hem fodul olup prensesim 'aşk'ı yargılamak mı?!. töbe, ne yargısı, yargıcı, vargısı?!. hayattan tek bildiğim siyahın yılmaz müdafii neslihan yargıcı.. yani yargılama şööle dursun, nerdeyse yalvarıyoruz; niye de bakmıyonuz yüzümüze prensesim?!. gece demedik gündüz demedik, sırf siz dediniz, öyle istediniz diye çalıştık, çabaladık, çapaladık, şu çorak sanal aşk toprağımızı güllük gülistanlık edelim dedik yaza yaza, küllükten beter oldu?!. yani insan bi kafasını çevirir, ne bu gürültü, bu rezâlet, kepazelik, nooluyo burda diye bi bakar?!.

aşk apla!. elbet bilmez kimse kimseyi; de,anlamak dinlemek öğrenmek için hani, bi tenezzül buyursanız şuraya, bi iki dakikalığına bi ziyarette bulunsanız, bi acı kaavemizi içseniz n’olur yani, kıyamet mi kopar?!. buyuran yerleriniz mi ağrıyo, yoksa sosyeteye rezil mi olursunuz, yüksek yüksek tebaanız, etrafınızda pervane yakışıklı yalakalarınız, ne arıyonuz bu sokak serserisinin pis-pasak mekânında diye ayıplar mı?!. mesele serseri kılığım, saç-sakal karışıklığım, kayık tipim mi meselâ, bulaşırım diye mi korkuyonuz?!. korkmayınız prensesim, kendimden başkasına zararlı bi mikrop değilim, biraz ‘yaşamak’ özürlüyüm, o kadar!.

yani siz de?!!. bi peşin hükümlü olmayın, yüksek dilinizi bilmiyor oluşuma hamletmeyin şurda gak guk edişimi, kaba saba konuşuşumu.. dilerseniz saray dilinizle de konuşabilirim, ama sevmiyorum bunu, içten değil!. diyorum ki; siz de sevmeseniz?!.

yani, vardır sizin de içinizde azcık bi doallık, yani, özlüyosunuzdur siz de yağsız balsız kaymaksız yapmacıksız, içinizden geldiği gibi bi konuşmayı!. tamam, bi prensese yakışmaz makışmaz ama, hiç mi bişey ifade etmiyo sokak dili, hayatı, hiç mi merak etmiyonuz; n’apar lan bunlar sokak hayatında, ne yer ne içerler, ne konuşurlar, neye içerlerler, neye sevinir içerler, neye üzülür içerler, hangi havayı çalar ağlarlar, hangi havaya güler oynarlar?!.

tebaanızdan bihabersiniz, hiç umurunuzda deil de, niye de sokak insanı hayatını yansıtan romanlar hikâyeler öyküler okuyonuz gizli gizli, filmler seyrediyonuz, yapımcılar niye de bizim sokaktalar sürekli; setler metler kurup aylarca, dizi-film neyi çekiyolar, yazarlar çizerler dolanıyo duruyo, haftalarca aramızda yaşıyolar proje çıkarmak için?!. madem de bu kadar değersiziz, malzemenin kralı sizde deyip ne halt etmeye evlerimize konuk oluyo, soframıza oturuyo, ortadan kırıp bölüştüğümüz ekmeğimizi yiyip, aynı tastan su, aynı güzelim cam bardaktan mis gibi demlenmiş çay içiyo, koyu sohbete koyuluyo?!.

diyorum ki; yapımcılar sektörden sokaktan paranın anasını ağlatıyo, malın kralını götürüyolar.. gözümüz de yok; adilik yapmasınlar, adam gibi yansıtsınlar perdeye ekrana, yeter!.

çözmüşler ama işi işte sonuçta; hayat sokaktadır, sokak hayattır.. ve sokak 'beleşten para' demektir, sektör dilinde!.

prensesim!. balkondan locadan filmden romandan hikâyeden, öyküden senaryodan izleme, sokağa gel, korkma yemeyiz!. hem, hayatında görmediğin içtenliği bulursun burda!. hem, yaş şu yaş olmuş, sarayda aslâ sökemeyeceğin şu sokak dili okuma-yazmayı da öğrenirsin, doğrudan, kaynağından, fena mı?!. öyle kurs murs ders mers de icab etmez; sokak açık okuldur, ücretsizdir!.

hem, büyüğü küçüğü, yaşlısı genci, kadını kızı delikanlısı, tüm mahalleli, seferberlik ilan eder, belki bi yardımımız dokunur diye ellerinden geleni yapar, etrafınızda pervane olur kendinizi bi rahat hissedin, mutlu olun gülümseyin diye.. yeter ki sen bi azcık gir aralarına, azcık bi ilgi göster?!. insanlık bizde ölmez!.

lan seviyoz işte be aşkı!. ona prensesim bile diyoz şurda!. diyoz da aplamın umrunda mı?!. gerçi bi sokağa çekebilsem dikkatini, kendisini, düşer kesin!.

napçam lan ben bu sığır kalbi.. aşk maşk diyince bi türlü susmuyo işte, teres?!.

kelimeler...

... hani hava apaçıktır, güneştir, beraberinde ayaz da vardır.. kar topluyor derler bilenler..

kelimeler de öyle.. gündüz kar toplar yüreğin, yağması için geceyi beklersin; ve o el değmemiş karın altında denklediğin kelimelerin, yazma cesaretin ve kararlılığının gündüz olunca hiçbir işe yaramadığını da görürsün..

gece kelimelere annedir de.. en içli hisli mektuplar geceleri yazılır çoğu..

ne 'çok' şeysin sen 'aşk!

ı

aşkın en savunmasız, en kırılgan günü bugün

ve kelebek sûretinde ölgün..

kirli bir kavramken, çağın sevileri

matilda, üstünde sahte kokusu

kapılarına gelen o aşk maskeli

ezelî korunağına dalan davetsiz uğru

bal aşırmaya mededsiz kovanından

yavuz hırsız, destursuz haramî

harman arsızı, güz sırnaşığı, is bulaşığı

gözü ak başakta, kirli kara kuzgun

ihânetten devşirme, yüzsüz yanaşma

günışığı değmemiş beliklerine

yakıştırıp sinsi ellerini

ve sürükleyen, yaban yatağına

çıkaran baştan ve aşktan

kancıklıkta ‘er oğlu er’

içinde kıpkızıl bir puşt yatan

korkak ‘cengâver’

bir gece karar(t)ması değildi aşk matilda, inanma

ne gedâsıydı fettan fal kapatmalarının

ne sefâsı çürük yaz tutulmalarının

ne de bozuk tohumu, şehvet hasatlarının..

ask, sere serpe uyuyan

mâsum bir eceydi mihrâbında..

şiire bu kadar aşk yüklemek hatâydı belki

rotasız ışıksız ve fenersiz

bazen bahar, bazen karakış

ve bazen cennet, bazen cehennem

şu yasak karasulara gönderişlerim

aşka şu imkânsız uzunyol verişlerim

ve içimin şu karanlık kayalıklarına bindirişlerim

hayatında aşka dair hiç mavi görmemiş

siyah, beyaz ve grîden mürekkep

ilk seferine çıkan, ilk serüvenine

deniz körü bir acemi kaptan heyecanlarına

tutulmalarımdandı, bağışla!

aşk bir serçeydi ya en çok

ne ağaç ne kuş, ne bahar görmüş hücremin

mazgalına konan bir serçe..

o serçe, ben konuşmasını unutmuşken

üşürken ben

sığınacak bir saçakaltı yokken

kanadı kuşa sığınakken

üşürken içim

içimde şiirim

alıp, sıcacık kanatları altına

serip önüme, bir kuş sütü eksik

aç bir fil gibi daldığım kelime sofrasını

beni ne çok söyletti..

kınama beni!.

dedim ya ben o son Eylül’de bir kuştum yalnızca

‘yalnız’ca bir kuş

en fazla bir serçe cürmüm

ve yalnızlığım, ölülerini attıkları çalılıklarında

yalnız öten bir ardıç kuşu kadardı..

susmaya alışıktım ben

şu serçe?!

gelip şöyle, ortalığı birbirine katmasa

hatırlatmasa açlığımı, kırmasa şu ölü dilin paslı kilidini

kanatmasa

inan hep susacaktım..

ıı

matilda, bana ‘aşk’ dedin

dedin ve aklıma, henüz göğekinken kırılmış

artık, yollar gibi, yılları da seçemeyen gözlerimin önüne

gençliğimi getirdin..

o zamanlar ben kılıcı havada

ne deli havariydim?!

şimdi o günlere bakıp ve şu sözlerine

şöyle demeleri çıkardım, kendime

‘ötenazi istemeden kimselerden

kendi kendini uyutmak ve avutmak güzelmiş

güzelmiş; ayda bir yaka paça

ve bir sürü senet-sepet

gürültülü icra memurlarına tutulmak

çaresiz bir kuş olmak yırtıcılar elinde

çiğnenmeden yutulmak

ve içine ilk ayak basanlarınca terk edilip

güzelmiş unutulmak!’

bir türlü ısınmadıydı aklım, matilda

şu talih-kısmet oyunlarına

kuralarda çektiğim şans, bu yüzden hep kısa

ve tüm ipuçları hep, bir puştun elindeyken..

işte bu yüzden şefaat aramadım ben hiç

o şerli şerefsiz baronlarımın o buyurgan bakışlarında

sevgili bir patron en zalimken masa başlarında

matilda, işte bu yüzden (p)aklayamadım

modernizm pasağı o kir kir ellerimi

ve yırtamadım hiç

tir tir işlemediğim suçlarımın fezlekesini..

matilda, şu adamların göğe erişmeyecek anayasalarına

hürmetle eğilmeyen gereksiz bir karınca

zaten hep gereksizdir

hakkındaki şu karar, şu mânâsız idam

elbet gerekçesizdir..

‘karar’ dediysem matilda; karar

gözleri bağlı, o müstehcen

hani eli göz hizası terazili

en mahkeme önü, mahkeme(lik) heykeliyle

romalı bir şuh kadına ait elbiseyi giyen

şu meşhur ‘adâlet teyze’nindi

kendimi gözlerinin önünde tartsam da

suç kefesi hep benden yana ağır gelirdi..

hani, kefelerden boş olanına

boştaki eliyle hile koymasın diye

bağlı olmalıydı gözleri, ihtimâl

en azından genel geçer bir malûmatla

ben öyle biliyordum;

meğer, her gece yatağına aldıklarına

kuzu kuzu boyun eğip ram olduğu

mesela acımasız aristokrat patronum

sert bakışlı, bol arkalıklı komutanıma

göz yummalar için bağlıymış..

ve o çaput, çipil çipil bakmak için altından

‘saf altın’dan mamûl bir gözbağıymış yalnızca; bilmedim..

bilmedim, etekleri zil zilmiş

ve kenarları sim işlemeli

o ‘kutsal’ dişilliği altında

kara kara, çil çil, meşin cübbeli

içi bol engebeli, yarasa fermanlarıyla dolu

ya(ra)sa kitapları saklarmış;

bunu ben, şu zor tecrübeyle

çok geç öğrendim..

yalan değil matilda, inan!

o âmâ gözlerine baktıydım bir an

hani ne de olsa bi ‘havvâ kızı’

ne de olsa bi ‘kadın’

ve en son, en güzel ve en zayıf ihtimâl

‘nihâyetinde‘anadır bir kadın;

ve içinde bir parça olsun merhamet

mutlaka vardır!’ demişliğim hiç olmadıydı..

bir idam, matilda

yüksek kurul nezdinde

göz kararı ve temyizsiz

hep tertemiz ve tek pürüzsüz bir idamdır

bir önyargı(ç) hep dik durur bu yüzden

ve bu yüzden duruşmalarda

hep dik konuşur yakasına

şunların lügatlerinde hukuk

acaip gagalı bir kuşun

huk-huk, gak-guk geveleyen dilidir

hukuk bu yarı yerli/yersiz dilde

‘guguk’ gibi bir şeydir

ve hep “önce idamına, sonra yargılanmasına…”

diyerek hüküm verir

şu durum, sırtlan yasalarının

evvelemir meşhur, pek alışılmış bir âdetidir

bu yüzden, böyle bir idam

adâletten hep önce gelir

halk arasında buna, ara ara ‘yargısız’

ve ‘yargısı lüzumsuz infaz’ da denir..

bakma anlamadığıma şu kadar açık, matilda

körüm dediysem korkmasın gözün

okurkör değil, bakarkörüm yalnızca, bil

ve şu gördükleri(n)

içimdeki o kördüğümlerin yarısı bile değil!

hani

çözmeye kalksam daha çok düğüm

unutkanıyım ya hep gördüğümün?!

yani onlara şöyle serseri ve sersem sepet

sürüsepet, sersefil

mongol ve embesil gelişlerim

hep bu yüzdendir!

hatırla hani matilda, benim

kadın kahramanı olmayan

gelişine yazılmış, içi boş ve hep yarım bir roman(lar)ım vardı

için-m-de tepeden tırnağa hüzün

başı hiç okşanmamış bir çocuk(luk)

ve yanında kocaman bir ağlamak olan..

‘yaz!’ dersen eğer, yazarım matilda

ama önce, üzerimdeki şu uçuk çocuksuluğun biraz geçmesini beklemeli

ve bitmeden şu şiir mutlak

bir kez olsun ağlamalıyım

bu gece çok ağlayıp

şu şiir belasından kurtulmalıyım!

ııı

matilda sen, içimin susmayan çocuğu

kimdi elinden tutan, böyle

seni terk etmeyen hangi isimdi

ve hangi resimdi

ayrılıp gitmeyen kabrin başından

kaderleri yazan bir el vardı

ve onları garip, görünmez bir bağla

birbirine bağlayan

bütün oyunları bozan

yine aynı eldi..

aldanmaksa eğer, rüya

ben ne çok rüya görüyorum

benim o pek mutlu(!) 'eylül'lerimin

henüz gece sıfır üç'ten kesip kurdelelerini

sonra, sonbahar renkli o hüzün tablomu

tüy kadar 'hafif' ve 'müşfik' darbelerle

boyayıp grîye, kopkoyu matlaştıran

daha önce hiç görmediğim bir karanlıkla

tıpkı o 'yirmiyedi mayıs' gibi kanla kolajlayıp

iki kıta bir okyanus ötesi o büyük patrona sunan

ve sonra, zemheri bir öfkeyle

yine bir on ikinci gününde, önce zorla 'mart'laştırıp

sonra bir nisan 'neşe'siyle kısırlaştıran

nedense, o hep on ikinci gün türemeleri

şehvet tüylü; arsız, toraman

yediklerinin hazımsızı

donuk bakışlı, eril kedilerdi

hep karıştırıyordum ya, bu yüzden

aklımın düğmelerini?!.

oysa okuduğun şu şiirde

benden duyduğun aşk harici ne varsa

ve daha önce hiç duymadığın şu çatlak sesler

şu cızırtı, şu gıcırtı, şu horla/n/malar

hiç tırmalanmayan şu vicdan

bilfiil zat-ı alîlerinindi!

dedim ya matilda, ben

nazarlarında yalnızca bir kuştum

önce ötüşü yasaklanmış, sonra hayatı

kanatları yakılmış, ‘yalnız’ca bir kuş

bu hâlimle “ağyar, el, yabancı, elâlem..”

yani kendilerinden “öte”ledikleri

bir “öteki” bile değildim..

'müşfik tavsiye'lerine uyup

tam dedikleri gibi denediydim oysa

derin bir nefes de alıp huzurlarında

üstelik tıkayıp tüm kaçak deliklerimi

içimden sıkı bir dilek tutup, sonra

verdikleri o 'enfes' sesin

yersiz bir çıkışla, yanlış yerinden

tersinden başladıydım;

hem en tizinden, en titizinden

alayın(ın) en 'ti'sinden

yani, isyânın ta kendisinden..

ben, bir an olsun isyan etmeden ölürsem ölürüm

ben, isyân etmesem ölürüm matilda..

matilda ben sağım soyan, solum çıyanken

solak bir salaktım ya

bu yüzden kırıktı notlarım, hayatta..

tam ses nota basışlarının başarısızıydım yani

hep karıştırır sapla samanı

son sonatta kaybederdim hep

hayatıma hiç demirbaş olmayacak

o son ‘sol’ anahtarımı..

“basit defansan kişilik”tim

ilk gördüklerinde öyle dedilerdi

ve ritim bozuğuna da istidatlıydı demek kalbim, ilk muayenelerinde

ki raporuma da işlemişti; “sinüzoidal ve taşikardik”

tutamayıp kendini işte bir heves

şu yüksek oktav vuruşlarla

pes(pâye) perdelerine düşüşlerim tıknefes

sesimdeki şu betlik

yarı bel, yarı yolda şu detone kalışlar

ve artık son bir savunmamın bile olmayışı

boğazıma attıkları şu son kılçıklarından

en masum çağımda, kursağımda bıraktıkları

aşktandı..

böyle takılmamıştım işte

kambiyo skandallarına, borsa spekülasyonlarına

serbest pazar ağlarına

böyle düşmemiştim sürekli inip çıkan piyasalarından

kurulu tezgâhlarına..

sonra…

yüksek mahkeme salonlarına vurmuştum kendimi

şu 'şefkatli', mahkûm koğuşlarına..

bütün bunlar kumar bilmememdendi yani

masalarına önceden oturmamışlığım

varsa bahisli tek bir suç ortada

o da şu hayatımla çok fazla oynamışlığımdı..

oysa matilda biliyorum günahlarımı

benim için onları elmas bir tasta yıkıyordu Tanrı

hem şunlar gibi kalemi(mi) daha doğmadan da kırmadan

ben, şöyle için için (y)andıkça

muammâ ateşlerinde yıkandıkça

içimde ateş yıllandıkça

böyle safça inandıkça..

ıv

matilda, günün hesapçı ve düzenbaz

pratik insanı değildir şair

o, uzun soluk ağır çöl yolculuklarına hazır

dayanıklı, aykırı bir sahrâ adamıdır..

bu yüzden şairlerin doluluk oranı gırtlağına kadar

saygın banknot, aç kredi kartlarıyla şişkin ve doygun

yüzde yüz ceylan derisi cüzdanları hiç olmaz

ve sayılırken kanun gibi, Kârun gibi

araları

üzerlerinde hınzır gibi besili tıknaz adam resimli

şehvetle yaladıkları kirli paraları..

bu yüzden hiç olmaz, bir şairin

alışveriş merkezleri dibi, gökdelen tepeleri

residans apış araları, ölü plaza etekleri

bol ‘manzara’, bir artı bir garsoniyerleri

kadavra çekmeceleri...

bir şairin hiç olmaz, çocukların ve kadınların

bombalarla parçalanmış cesetleri üzerinde

paytak eşleşme, tekil birleşme

güdük sevişme seansları

en trajik sahnelerde kahkaha sekansları

ve tükeniş dekadansları..

ama taş atılan, taş dökülen cam kırıkları döşenen

çivi çakılan, çelme takılan yolları

içlerinde dikenli çalıları

kemiklerine kadar batan iğneli fıçıları olur..

ayaklarına kan düşüren, haramileri olur şairlerin

nefesleri ensesinde kiralık katilleri

ve yollarında bol heyelanları..

dahası;

şairlerin geceden zor edilmiş sabahları

bitmeden yolları, biten azıkları

üstlerine üşüşen etlerini koparan

sürülerle akbabalarına hiç aldırmayan

bolca serseri heyecanları olur..

en fazla omuzları çöker şairlerin

boğazına basılmaktan sayılı nefesleri

bıçak sırtı hayatları

örselenmekten nerdeyse dibe vurmuş umutları olur..

.

..

...

matilda!. şu dediklerim?!

bakma, tüysüz yeni ergen bir utançtan

tâze ve mâsum aşklar devşiremeden daha

yaşamak gibi bi zehirli karadulun öldüren göğüslerine düşmüş

emdikçe kendi içine ölen ve emdirdikçe kanını küçülen

öznesiz bir karaltının gün be gün eksilen yanı

kaybolan yarınıdır..

zeldâ da kim?!!

'zeldâ da kim la?!' die soran oluyo şurda!. zeldâ, müntehire marmara'nın iki isminden biri; "nilgün zeldâ marmara"

t.özlü, s.plaht gibi, onun intiharı da canımı çok yakmıştı..

oysa ne gürbüz isyanlar doğacaktı
eğer grî bir intihar asıp gitmeselerdi kapıma!.

ama... bunu onlara diyemedim!.

yaşasalardı, yüzlerine hiç çekinmeden söölerdim terbiyesisim!.

zeldâ

bir kayıptı elbet zeldâ, kelimeleri şunca kıyama kaldırmak
lakin açmasan şu murassa sandığı sen
çıkartıp kılıfından, sıyırmasan kınından, söyletmesen
ebediyen paslanacaktı şu silah, şu namlu, şu hançer, şu dil
şu nemli mermiler;
kelimeler...

milâdımın sancısı şu şiirin ipini de  sen çekmiştin..
gölgemle kavgaya da sen itmiştin, hatırla!.
..
aşk ezelde aldığım büyük bir âhtı demek
ve yaşarken, hesabını lîme lîme verdiğim haz
öyle ki, şu kavga kadardı en az!.

iyi ki bir son verdin gelip zeldâ!.
şu şiirde artık aşkı susturmalı
ve zaman kalmalıydı kavgaya..

dedim ya; kavga en iyi bildiğim şeydi benim
‘bildiğim’ diyorum, çünkü biliyorum;
bu benim en sevdiğim tek narsis yanım
hiç sevemesem de ben beni, kavgayı
kendimle olanına bayılırım..

şu şiirde zeldâ; aşk ne gururlu gemiydi
bir liman, bir kıyı aramadan ıssız, ışıksız
bir kayalık bulup, vurdu kendini
vurdu ve attı dipsiz derinliklere
soylu bir intihârla..

gitti işte
gitti ve bitti!

.
..
...
(bir gün birinin bilmediğin bir yerde
gölgesiyle tutuştuğu bir kavga görürsen
ben ordayım, o benim..
ya çek tetiği, vur tam alnımdan
ya çekip al benden gölgemi!.)

bir gün, bir kıyıda bulursan enkazımı
toplayabilirsen, kırılıp dağılan parçalarımı
bir aşk daha vurmasın diye kayalıklara
fener edip yak;
uzaktan geçsin..
zeldâ, şimdi aşk en uzak!.

'huzur'

“huzur”un “hangi cehennemde” olduğunu soran Tenekeci İbrahim’e..

Franki: kediler huzurla ilgili bir çağrışım oluşturmuyor bende, neden acep?!

Nezir: du, niye böyle oluyo, anlatiim; şu kalın kütük kafamın kazma anlayışı, dinozor çağımın diliyle!.

şindi, sorduğun sorunun cevabı şöyle oluyo abicim;

bizim çocuklukta ders kitaplarının arasında, basit çizgilerle çizilmiş, mutlu aile ev resimleri olurdu; bi oda, bir soba, dibine kıvrılmış uyuklayan bi kedi… öyle yer etmiş ki hafızamıza, biri mutluluk huzur dedimiydi aklımıza hemen o kedinin mutlu mütebessim uyuşuk, mışıl mışıl uyuyuşu gelir, başka da bi zıkım gelmezdi..

ille de kedi!. niye kedi peki lan?!. cevap: tıs!. şu her mutluluk resminin demirbaşı meşhur ‘love-uk' (kelimeye elleme, bildiğin lavuk işte!. imrendim lavuklara, bi lavukluk da ben yapiim dedim ayaküstü şurda!) kedinin dibinde uyuduğu sobayı farkedene kadar kırk-elli yıl kadar filan geçmesi gerekmiş demek ki; ki dedelik yaşında anca..

aslında bütün sır o sobadaydı frenk!. zemheri soğuğu, zifiri gece, acaip karanlık, bi dağ başında, bir su kıyısında, adamın gerisini üç buçuk üç buçuk attıran ürpertici bi ormanda, ıssız sahillerde, uzaktan geçen gemilerin kamarasında… pencerelerinden ışık sızan bi kulübe, dışarda eşik kapatan kar, pervazında  rüzgârın ürperten uğultusu, içerde gürül gürül yanan soba, üstünde isli tencerede kurufasulye, bi kenarında buharı üstünde, eski, bakır çaydanlık, aralarındaki boşluklarda üç-beş kestane, içeriye mis koku veren bi iki dilim portakal kabuğu... kim öper bu güzelliğin dibine kıvrılmış, tabloya bi fırça eskizi, sahneye figüran bile olmayan bi kediyi!.

kuyu

var işte herkesin bir kuyusu, kuyusunda bir yûsuf’u..