... 'ben, kendim, yalnızlığım ve battaniye'..
canını çok, ama çok fenâ yaktığında hayat,
dış dünyadan kaçıp, sığınıp, anne karnında cenin gibi içine çekilip, battaniyesini tepesine çekip, kendine sarılıp uyumak...
kendini tamir ettiği tek yer ve şekil olsa gerek insanın?!.
bundan çok daha güzel, bambaşka bi sığınış, tutunuş, kaçış yoksa tabe?!.
ki bağzıları için yok,
o zaman naapıyoruz?!!.
neşe içinde,
oleeee,
yaşasın battaniye, ben kendim ve yalnızlığım diye, ateşin etrafında dans eden kızılderililer gibi çığlıklar atıyoruz!.
(bu neydi la şindi?!. kızlar yapar bunu, lan olm gönül?!.)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder