8 Ocak 2013 Salı

benim sokak bercestelerim-ıı

“boş bi kafa, şeytanın çalışma odası”ymış.. herif, eflatun’dan kendine bi ufak çıkma yapıp, peşinden çok spesifik felasifik konuşmuş işte!.beni tam şeyimden vurdu şerefsizim; kalbimden..
cehenneme giden yol ii niyet taşlarıyla örülüymüş ya; büyük, boş bidon kafam, şu hiç gereksiz ii niyetim daha dünya cehenneminden, henüz de ölmeden başlatmış işte yolculuğumu..

şeytana merhamet edilir mi; ben ona bile acıyıp, düşünüp, ‘yazıktır lan!. bi evi barkı yoktur şimdi şu ipnenin dünyada!. hayatta bi kira vercek durumu da yoktur bunun!’ diyerek, sırf bi iilik olsun die, dingil dangalak lutfedip, şu zır boş beynimi bunca yıl boş beleş, bedavadan kullandırtmışım şu adiye, aptalca..
çok pişmanım!. ne boş yaşamışım?!.

çok geç kalmıştım!.ders alıp zavallı gariban anamı belleyen ‘geçmiş’imin yakasını toplayıp geleceğime bi çeki düzen vermenin, küçük de olsa bi umut ışığı kalmamıştı ortada..
oturdum, boşuna bi eylem olsa da, yine de mevzuyla ilgili kendime bi motto bari üretiim dedim, ürettim.. sermayeyi kediye çoktan yükledikten sonra, bi işe yarıycakmış gibi de sanki, çerçeveleyip başucuma astım;
‘pansiyoneri şeytan olanın, hayatının kalanını yalan yılanlar basar’

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder